Pracownia Performatyki

Performatyka to transdyscyplinarna dziedzina badania zjawisk kulturowych i społecznych. Zajmuje się tym, w jaki sposób performatywność i performansy konstruują rzeczywistość społeczną, artefakty, tożsamość oraz władzę. Performatyka łączy praktykę artystyczną z teorią krytyczną z zakresu nauk humanistycznych, antropologii i socjologii.

Pracownia Performatyki ma za zadanie podejmować zagadnienia i koncepcje powstałe na gruncie badań performatycznych. Performance studies (angielska nazwa performatyki) mają za sobą na świecie, zwłaszcza w USA, już około pół wieku tradycji, w Polsce zaś zainteresowanie tym nurtem badawczym sięga początków XXI stulecia, szczególnie w obszarze teatrologii i kulturoznawstwa.

Pracownia Performatyki w IFP UWr ma w zamierzeniu badania performatyczne nad literaturą oraz jej funkcjonowaniem – biorąc pod uwagę zmiany kulturowe, technologiczne i społeczne, jakie nastąpiły w ostatnich dekadach. Pracownia stawia sobie za cel rozpoznawanie nowej problematyki (jak np. art-based-research, autoetnografia, autoteoria czy udział nowych technologii w procesie twórczym), wypracowywanie nowych narzędzi i ram metodologicznych wobec tekstów literackich, a także popularyzowanie tych metod. Istotnym czynnikiem prac badawczych podejmowanych w Pracowni jest dążenie, by traktować praktykę jako poznawanie/ badanie, a zatem zdecydowane powiązanie praktyki i teorii, jak też komplementarność pracy naukowej i twórczości artystycznej, performatywny wymiar nauczania oraz transdyscyplinarność.

Założeniu pracowni przyświecają działające już polskie ośrodki badań i projektów pod hasłem performatyki w humanistyce – Katedra Performatyki na Wydziale Polonistyki na Uniwersytecie Jagiellońskim czy też Zakład Performatyki w Instytucie Kulturoznawstwa na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, a także ośrodki europejskie, takie jak np. na Uniwersytecie w Bristolu, Uniwersytecie w Surrey, jak Centrum Studiów Performatycznych Uniwersytetu w Bremie i Uniwersytetu w Hamburgu.